Τα θεατρικά έργα δεν υπάρχουν μόνο για να μας διασκεδάζουν. Οφείλουν, παράλληλα με την ψυχαγωγία που προσφέρουν, να μας προβληματίζουν και να μας διδάσκουν. Το αν αυτά που διδάσκουν είναι σωστά ή λανθασμένα, το αποδεικνύει μόνο το πλήρωμα του χρόνου· το κατά πόσο, δηλαδή, ένα έργο παραμένει επίκαιρο και διαχρονικό όσο περνούν τα χρόνια.
Τα τρία θεατρικά έργα αυτού του βιβλίου δεν γράφτηκαν την ίδια περίοδο ούτε σχεδιάστηκαν εξαρχής ως τριλογία. Δημιουργήθηκαν μέσα σε μια χρονική διαδρομή είκοσι ετών, κατά τη διάρκεια της οποίας ο συγγραφέας έγραψε και άλλα θεατρικά έργα, καθώς και πλήθος ποιημάτων.
Η επιλογή των συγκεκριμένων έργων έγινε επειδή συνδέονται μεταξύ τους με κοινό ύφος και αισθητική. Παρότι κινούνται κυρίως στη σφαίρα της φαντασίας, πραγματεύονται θέματα βαθιά ανθρώπινα και διαχρονικά. Και τα τρία έχουν στον πυρήνα τους το υπαρξιακό ζήτημα, το οποίο, είτε το επιδιώκουμε είτε όχι, μας συνοδεύει σε ολόκληρη τη ζωή μας.
Πρόκειται για μια θεατρική τριλογία όπου κυριαρχούν το ονειρικό, το παράδοξο και το μεταφυσικό. Τα στοιχεία αυτά συνυπάρχουν με έναν έντονο, συχνά ακραίο, ρομαντισμό, ο οποίος όμως δεν παραγνωρίζει ούτε αγνοεί την πεζή πραγματικότητα.
Στη συγκεκριμένη τριλογία, όταν οι καταστάσεις οδηγούνται σε απόλυτο αδιέξοδο, εμφανίζεται ο από μηχανής θεός ή η ίδια η τύχη για να δώσει τη λύση, δικαιώνοντας τόσο τα πρόσωπα του έργου όσο και τον αναγνώστη.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα έργα ολοκληρώνονται με ένα συμβατικό happy end. Η εξέλιξη των γεγονότων είναι συχνά απρόβλεπτη και η κατάληξη έρχεται με τρόπο ασυνήθιστο και αναπάντεχο, χωρίς όμως να αφήνει ποτέ τον αναγνώστη με αίσθημα απογοήτευσης.
